Parvo o último. Algunhas das medidas que pouco a pouco se van descubrindo da autoproclamada «Revuelta de la España Vaciada» devólvenme á miña máis tenra xuventude, alá polos anos noventa e moitos. Recordan o que pasaba por entón? Eu medraba coa decadencia dunha familia de clase media que, se ben non lle tiñan moito aprezo a Aznar, o seu estilo de vida non era tan distinto ao dos votantes-tipo do PP, e no fondo encantáballes escoitar que España ía ben. A miña familia era o soño cumprido de calquera parella de aldeáns afectados polo desarraigamento e habitados pola ecuación que se piso, que se outro e vendo o anterior e lle saco, entón que se chalete, e xa os dous coches, tres! Superada unha infancia de escaseza, con esforzo persoal e dedicación por obviar e eliminar calquera indicio de pailán, de galego, os homes e se cadra tamén as mulleres podían avanzar, ascender, vivir na metrópole, prosperar.